ریاضت فدرال، تأمین مالی آنچه ما را میکشد

مقاله میگوید ریاضت فدرال و اولویت خودرو در سیاست ترامپ/دافی، بودجه دوچرخه، پیادهروی و حملونقل عمومی را قطع کرده و جادههای شریانی مرگبار را تقویت میکند؛ شهرها با بودجه محلی و ایالتی مقاومت میکنند.

پارادوکس ایمنی راه‌ها در آمریکا؛ اولویت‌شدن جاده‌های شریانی در سایه قطع بودجه دوچرخه و پیاده‌روی

وزارت حمل‌ونقل آمریکا به ریاست شان دافی، جاده‌های شریانی غیربزرگراهی را به عنوان اولویت اصلی ایمنی راه‌ها معرفی کرده است. اما همزمان، بودجه پروژه‌های دوچرخه، پیاده‌روی و آرام‌سازی ترافیک در سراسر کشور قطع شده؛ رویکردی که منتقدان آن را «خصمانه با خودروها» می‌نامند.

به گزارش پلانتایزن، نویسنده این گزارش که ساکن محله مید-سیتی سن‌دیه‌گو است، هنگام دویدن در محله‌اش از فضاهایی عبور می‌کند که روی کاغذ خوشایند به نظر می‌رسند: گذرگاه‌های سایه‌دار میان زمین‌های خصوصی، مسیرهای خاکی پیچ‌درپیچ در دره‌ها، ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی قابل استفاده و فضای سبز قابل قبول. اما به نوشته او، «برای دیدن هرگونه خصومت نسبت به خودروها در این محیط‌های ساخته‌شده باید خودفریبی کرد. با کمی فاصله گرفتن، تنها چیزی که می‌بینم پراکندگی شهری خطرناک است.»

منطقه مید-سیتی سن‌دیه‌گو سه بزرگراه اصلی (I-8، I-805 و I-15) و یک آزادراه دیگر (SR 94) را در خود جای داده است. خودروها تقریباً به هر جایی می‌توانند بروند. آنچه این امکان را فراهم می‌کند، علاوه بر بزرگراه‌ها، جاده‌های شریانی غیربزرگراهی هستند؛ همان «مینی‌بزرگراه‌های چندخطی» که جوامع را می‌پوشانند. این جاده‌ها از خطرناک‌ترین و ناخوشایندترین راه‌های شهر هستند.

بر اساس داده‌های اتحادیه دوچرخه‌سواران آمریکا، ۶۵ درصد مرگ دوچرخه‌سواران در این جاده‌ها رخ می‌دهد، در حالی که آنها تنها ۱۰ درصد از کل راه‌های کشور را تشکیل می‌دهند.

ریاضت فدرال، تأمین مالی آنچه ما را میکشد

تمرکز بر خودروها در سایه شعار ایمنی

خبر خوشایند برای مدافعان ایمنی راه‌ها این بود که وزارت حمل‌ونقل دولت ترامپ به ریاست شان دافی، جاده‌های شریانی را به عنوان اولویت اصلی ایمنی راه‌ها معرفی کرد. اما همین وزارتخانه به طور سرسختانه خودرو را تنها شیوه حرکت می‌داند: سال گذشته، ترامپ بودجه پروژه‌های متعدد دوچرخه، پیاده‌روی و آرام‌سازی ترافیک را در سراسر کشور قطع کرد.

دولت او کمبود بودجه شدیدی برای پروژه‌های زیرساخت حمل‌ونقل چندوجهی در آلاباما، کالیفرنیا، کنتیکت، فلوریدا، ایلینوی و نیومکزیکو ایجاد کرد. نیومکزیکو مرگبارترین ایالت برای عابران پیاده است. این قطع بودجه‌ها، بخشی از برچیدن سیاست‌های محوری بایدن در قانون کاهش تورم و قانون زیرساخت و مشاغل بود. در همین حال، جاده‌های شریانی همچنان مرگبار می‌مانند و پروژه‌های دیگر ایمنی راه‌ها برای تأمین بودجه تقلا می‌کنند.

ایالت پروژه متأثر پیامد / واکنش
آلاباما زیرساخت‌های حمل‌ونقل چندوجهی عدم قطعیت بودجه
کالیفرنیا کمک‌هزینه ایمنی جاده‌ای در شهرستان شرقی سن‌دیه‌گو ناامیدی جامعه محلی
کنتیکت مسیر سبز ناگاتاک تخصیص بودجه از مکانیسم‌های دیگر
فلوریدا مسیرهای دوچرخه و پیاده‌روی از دست دادن صدها میلیون دلار
ایلینوی مسیر دوچرخه Route 66 در شهرستان مک‌لین دریافت کمک‌هزینه دولتی نزدیک به ۲ میلیون دلار
نیومکزیکو زیرساخت دوچرخه و پیاده‌روی مرگبارترین ایالت برای عابران پیاده

«بیدار» و «خصمانه»

بخشی از حمله به تحرک غیرخودرویی از جنگ‌های فرهنگی سرچشمه می‌گیرد که با هر چیزی «بیدار»، مرتبط با تنوع و برابری (DEI) یا اقلیمی مخالف است. دافی این‌ها را «کلاهبرداری سبز جدید» می‌نامد. یکی دیگر از جنبه‌های قابل توجه که پروژه‌های چندوجهی را متوقف کرد، یادداشتی از دافی بود که ادعا می‌کرد این پروژه‌ها «خصمانه با خودروها» هستند. این رویکرد نه تنها احمقانه است، بلکه از آنجا که کل شیوه تحرک و حمل‌ونقل ما پیش از این خودرومحور است، و در نبود حمل‌ونقل عمومی و تحرک فعال مانند خطوط دوچرخه، تقویت تنها زیرساخت خودرویی خودش خصمانه با خودروهاست.

داده‌ها نشان می‌دهد یک پنجم مرگ‌های ناشی از تصادفات ترافیکی برای افرادی رخ می‌دهد که حتی داخل خودرو نیستند. و این وضعیت بدتر می‌شود. هر کسی که بدون خودرو سفر کند، ناچار است از جاده‌های ناامن عبور کند. اگر قرار است هر زیرساخت حمل‌ونقلی برای خودروها ایمن باشد، باید شرایط اسفبار افرادی مانند من که پیاده می‌روند، می‌دوند، دوچرخه‌سواری می‌کنند یا از ویلچر و کالسکه استفاده می‌کنند را حل کند.

دوچرخه سفید «روح» به یک تیر تلفن کنار جاده بسته شده است. جاده‌ها برای عابران پیاده و دوچرخه‌سواران ناامن است: یک پنجم مرگ‌های ترافیکی برای افرادی رخ می‌دهد که در خودرو نیستند. | Dolores M. Harvey

مبارزه با قطع بودجه فدرال

خوشبختانه، واکنش قابل مشاهده‌ای به جاده‌های ناامن و قطع بودجه فدرال وجود داشته است. آلبوکرکی برای بازپس‌گیری ۱۱.۵ میلیون دلار بودجه وعده‌داده‌شده برای مسیر ریلی خود شکایت کرد و همچنان در حال ساخت مسیرهایش است. پروژه‌های چندوجهی دیگری که بودجه خود را از دست دادند، مانند مسیر سبز ناگاتاک در کنتیکت، با تخصیص بودجه از مکانیسم‌های دیگر پاسخ دادند. برخی نیز مانند شهرستان مک‌لین در ایلینوی برای ساخت مسیر دوچرخه Route 66 به دنبال کمک‌هزینه‌های دولتی رفتند. آنچه این واکنش‌ها نشان می‌دهد این است که عدالت در تحرک قابل دستیابی است. مردم از ساخت فضاهای شهری خوشایند که همه شیوه‌های حرکت در آن پذیرفته باشند، حمایت می‌کنند، حتی وقتی بودجه از منابع فدرال تأمین نشود.

مسیر سبز ناگاتاک در کنتیکت. پس از از دست دادن بودجه فدرال، کنتیکت با تخصیص بودجه از مکانیسم‌های دیگر پاسخ داد. | NVCOG

در برخی جوامع ساحلی ظاهراً چپ‌گرا، بودجه حتی ممکن است از شهر هم نیاید: تاد گولوریا، شهردار سن‌دیه‌گو، بودجه سال ۲۰۲۷ را پیشنهاد داد که تیم چندوجهی را نابود و خطوط دوچرخه را حذف می‌کرد. مخالفت شدید عمومی و تمایل شورای شهر به نیازهای جامعه برای برنامه‌هایی مانند ویژن زرو (Vision Zero) باعث شد او طرح را اصلاح کند. این پیروزی نشان می‌دهد که «ایمنی راه‌ها» برای صاحبان قدرت مفهومی مبهم است: اندازه‌گیری‌نشده، مبهم، فناورانه، مبتنی بر نظارت و رفتارمحور، به جای بازطراحی گسترده زیرساخت حمل‌ونقل. یک بیانیه مطبوعاتی اخیر وزارت حمل‌ونقل آمریکا، درک آن‌ها از ایمنی راه را کاملاً خودرومحور نشان می‌دهد.

«نوآوری»

برخی مقامات به روشنی آگاهند که افزایش حضور کاربران چندوجهی در جاده‌ها ایمنی، سلامت و اهداف اقلیمی را بهبود می‌بخشد. آن‌ها می‌دانند که قطع بودجه حمل‌ونقل برای هر چیزی جز زیرساخت خودرو، حماقت است. اما کمیته حمل‌ونقل و زیرساخت کنگره در ماه مه، کتاب بازی «آمریکای بساز» ترامپ را بازتصویب کرد. این کمیته و دولت به ایمنی حرکت برای هیچ‌کس و هیچ‌چیز — به جز خودروها — اهمیت نمی‌دهند. برنامه‌های آن‌ها در بازتصویب، هیچ اشاره‌ای به ویژن زرو ندارد، حمل‌ونقل فعال در کالیفرنیا را ۴۰۰ میلیون دلار کاهش می‌دهد، بودجه بزرگراه‌ها را ۲۸ میلیارد دلار افزایش می‌دهد و در عین حال حمل‌ونقل عمومی را ۴۳ میلیارد دلار (۲۳ درصد) و ریلی را به شکل بدتری ۸۲ درصد کاهش می‌دهد. علاوه بر این، ترامپ تمام پروژه‌های حمل‌ونقل عمومی را در ۱۴ ماه گذشته رها کرده است.

شاخص بودجه در بازتصویب کنگره تغییر
بودجه حمل‌ونقل فعال در کالیفرنیا کاهش ۴۰۰ میلیون دلار
بودجه بزرگراه‌ها افزایش ۲۸ میلیارد دلار
بودجه حمل‌ونقل عمومی کاهش ۴۳ میلیارد دلار (۲۳٪)
بودجه ریلی کاهش ۸۲٪
پروژه‌های حمل‌ونقل عمومی جدید توقف کامل در ۱۴ ماه گذشته

ترافیک در لس‌آنجلس. دولت ترامپ بودجه بزرگراه‌ها را ۲۸ میلیارد دلار افزایش و بودجه ریلی را ۸۳ درصد کاهش داد. | Karolis Kavolelis

اگر به کارنامه دافی نگاه کنید، او هیچ چیزی درباره دوچرخه یا عابر پیاده نمی‌گوید — دو اصطلاحی که از زمان به قدرت رسیدن درباره‌شان توییت نکرده است. جاده‌های ایمن، جاده‌هایی با راه‌های متعدد برای رفت‌وآمد هستند. دوچرخه‌های برقی، دوچرخه‌ها، پیاده‌روها، کالسکه‌ها، ویلچرها، اسکیت‌ها، اسکوترها و پاها همگی شیوه‌های مشروع حمل‌ونقل هستند. حتی افرادی که با دوچرخه یک‌چرخه سوار می‌شوند نیز باید بتوانند با ایمنی از نقطه الف به نقطه ب بروند. پس چرا دولت و کنگره فعلی عملاً همه چیز در محیط ساخته‌شده به جز خودروها را حذف بودجه می‌کنند؟

دولت ترامپ بر «اختراع دوباره چرخ» و شارژ سرمایه‌داری متمرکز است و برای نوآوری در جایی که لزوماً نیازی نیست تلاش می‌کند، در حالی که اصول اولیه را به فرسودگی می‌سپارد. آن‌ها به دنبال آینده‌ای خودرومحور هستند و از بیداری تاریخی مانند برنامه «برابری و دسترسی محله» دولت بایدن که به دنبال التیام آسیب‌های ناشی از ساخت بزرگراه‌ها از طریق تخریب محله‌های عمدتاً رنگین‌پوست بود، کنار می‌کشند.

چهارراه رنگین‌کمانی احاطه‌شده با درختان نخل. دافی، ستاره سابق تلویزیون واقعیت‌نما، درباره گذرگاه‌های رنگین‌کمانی افتخار بیشتر از مسائل اساسی حمل‌ونقل عمومی حرف می‌زند. | Felix Mizioznikov

دافی، ستاره سابق تلویزیون واقعیت‌نما، درباره مسائل راست‌گرایانه افراطی مانند حذف گذرگاه‌های رنگین‌کمانی افتخار حرف‌های زیادی دارد و ایده‌هایی مانند «معامله سبز جدید» (یک قانون پیشنهادی غیرموجود) را نقد می‌کند. وقتی نوبت به مسائل اساسی حمل‌ونقل عمومی می‌رسد، وزیر دافی ساکت‌تر بوده است. او با استناد به یک عمل خشونت تصادفی، قطارهایی مانند «ال» شیکاگو را برای مسافران ناامن توصیف می‌کند.

در واقعیت، خودروها به طور فزاینده‌ای ناامن هستند و دوچرخه‌سواری، حتی در خط دوچرخه، بسیار خطرناک‌تر از آنچه باید باشد. بیانیه‌های مطبوعاتی این وزارتخانه شبیه بخش‌های فاکس نیوز علیه «بیداری» (بدون تعریف آن در زمینه حمل‌ونقل) شده است، به جای صدای معمول، کارشناسانه و مبتنی بر شواهد یا برابری بوروکراسی. دافی با دریافت هدایایی از شرکت‌هایی که قرار است نظارت کند، مانند بوئینگ، و بازی در برنامه تلویزیونی دیگری که توسط صنایعی که باید تنظیم کند حمایت می‌شود، ابروها را بیشتر بالا برده است.

آماده برای تغییر

انصافاً، وضعیت همیشه روشن نیست. جوامع به طور ناموزون ریاضت را تجربه می‌کنند و ارائه تصویری دقیق از کل ماجرا دشوار است. برای مثال، وزارت حمل‌ونقل بودجه ایمنی راه‌های قبایل بومی آمریکا را افزایش می‌دهد و ایالت‌هایی مانند ویسکانسین بودجه بیشتری دریافت می‌کنند. اما عشق سنتی آمریکایی به خودرو در فضای روستایی و شهری نهادینه شده است. هر کسی که پیاده باشد، نادیده گرفته می‌شود. پس از تلاش برای تثبیت وابستگی به خودرو، یک چیز در میان ریاضت برجسته می‌شود: حمایت عمومی از مسیری متفاوت.

منبع

کانال انجمن شهرسازی در بله: https://ble.ir/join/Zjg1ZGEwZD
کانال انجمن شهرسازی در تلگرام: https://t.me/urbanitychannel
گروه انجمن شهرسازی ایران در تلگرام: https://t.me/Urbanity_ir

دیدگاهتان را بنویسید